Araucaria

Legenda o golemie, glinianym strażniku ulepionym w XVI-wiecznej Pradze, by chronić ludzi, jest też opowieścią o każdym z nas. W tym odcinku przyglądam się tym częściom nas, które kiedyś uformowały się, by nas chronić: czujności, samowystarczalności, kontroli. One nie są problemem. Są strażnikami, powołanymi do życia z ważnego powodu.

Opierając się na pracy z dziećmi i dorosłymi po trudnych przejściach oraz na somatycznym podejściu Petera Levine'a, pytam, czego ci wewnętrzni strażnicy potrzebują. Nie zawstydzania ani krytyki, ale tego, by ich wysiłek został zauważony, a potem pytania, na które czekali: czy nadal musisz być na warcie? W odcinku znajdziesz krótkie somatyczne zaproszenie, byś mógł, mogła poczuć grunt pod stopami i różnicę między zagrożeniem a wspomnieniem o nim.

Bezpieczeństwo nie zaczyna się w myślach, zaczyna się w ciele. W tym odcinku przyglądam się temu, czym właściwie jest poczucie bezpieczeństwa: nie jako idea, ale jako stan, który można poczuć w oddechu, w ramionach, w układzie nerwowym.

Opierając się na teorii poliwagalnej, pracach Stephena Porgesa, Bessela van der Kolka i Pat Ogden, opowiadam o neurocepcji, o tym, jak nasz układ nerwowy rozpoznaje bezpieczeństwo i zagrożenie szybciej niż świadomy umysł. O ko-regulacji: jak jedno spokojne ciało może pomóc uspokoić drugie. I o tym, dlaczego bycie widzianym i słyszanym nie jest dodatkiem, ale fundamentem. W odcinku znajdziesz proste somatyczne zaproszenia, żebyś mógł, mogła wrócić do samego doświadczenia, nie tylko do słów o nim.

W poprzednim odcinku rozmawialiśmy o przynależności – o tym, jak ważne jest mieć swoje miejsce w świecie i w relacjach. Dziś przyglądam się temu, co sprawia, że to miejsce może być naprawdę nasze.

Ten odcinek jest o granicach – cielesnych, emocjonalnych, relacyjnych. O tym, jak ciało mówi nam "tak" i "nie", zanim zdążymy to nazwać. O tym, jak bliskość może być bezpieczna, kiedy jesteśmy zakorzenieni w sobie. To opowieść o tym, że granice nie są odgradzaniem się, ale drogą do spotkania. Z drugim człowiekiem. I z sobą samym.

W pierwszym odcinku pochylamy się nad przynależnością – jedną z najgłębszych potrzeb człowieka.
Skąd wiemy, że "należymy"? Jakie historie przekazują nam (lub nie) to poczucie? Co możemy opowiedzieć dzieciom – i sobie samym – by poczuć się zakorzenionym czy widzianym?

Znajdziesz tu:

• opowieści i refleksje z praktyki terapeutycznej,
• język psychologii i metafory,
• ćwiczenia i pytania, które możesz zadać sobie lub bliskim.